ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΓΙΑ EΞΑΦΑΝΙΣΗ 58ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΙΣ ΑΦΙΔΝΕΣ

Συναγερμός έχει σημάνει στις Αρχές για τον εντοπισμό του Κωνσταντίνου Κοροβέση του Μιλτιάδη που εξαφανίστηκε στην περιοχή των Αφιδνών. Εξαφανίστηκε σήμερα Τρίτη 4/7.

Με την άδεια των συγγενών του δημοσιοποιούνται τα στοιχεία του. Σε εξέλιξη βρίσκεται μεγάλη επιχείρηση των Αρχών και Εθελοντικών ομάδων για τον εντοπισμό του στην ευρύτερη περιοχή των Αφιδνών και της Ιπποκρατείου Πολιτείας.

Όποιος γνωρίζει κάτι να επικοινωνήσει με το Τμήμα Ασφαλείας Ωρωπού. Υπάρχει κίνδυνος για την ζωή του διότι χρήζει φαρμακευτική αγωγής.

ΠΗΓΗ: Δήμος Ωρωπού

Το πλοίο που λεγόταν "Ωρωπός" και τορπιλίστηκε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο

"Ωρωπός" 
Φωτό: βιβλιοθήκη σύγχρονης ιστορίας της Στουτγάρδης 

Ήταν ξημερώματα της 18ης Δεκεμβρίου του 1942 με το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Mάχη του Aτλαντικού να βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Στις 2:26 τα ξημερώματα, στη μέση του Βόρειου Ατλαντικού, ανάμεσα σε Καναδά, Γροιλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο, το υποβρύχιο σκάφος U-621 με πλωτάρχη τον Μάξ Κρούσκα εκτοξεύει τρεις τορπίλες με στόχο το "Ωρωπός", το ασυνόδευτο εμπορικό ατμόπλοιο χωρητικότητας 4,474 τόνων που μετέφερε εφόδια για τις δυνάμεις της Συμμαχίας.  Πριν λίγες μέρες το "Ωρωπός" είχε αφήσει πίσω του τα λιμάνια της Μεγάλης Βρετανίας και κατευθυνόταν προς το Χάλιφαξ του Καναδά. Δεν πέρασαν... τρία λεπτά από την εκτόξευση και το γερμανικό πλήρωμα άκουσε έναν εκκωφαντικό κρότο. Παρατήρησε μαύρο καπνό και μυρωδιά καμένου.

Ο πλωτάρχης Μάξ Κρούσκα
 που βύθισε τον "Ωρωπό"

 Οι τορπίλες βρήκαν το στόχο τους. Το εμπορικό πλοίο βυθίστηκε και ήταν το 'Ωρωπός' της εφοπλιστικής οικογένειας Εμπειρίκου με έδρα του το λιμάνι της Άνδρου. Το πλοίο ανήκε σε κομβόι πλοίων, το ΟΝ-152, που μετέφερε εφόδια στους συμμάχους κατά της φασιστικής Γερμανίας του Χίτλερ.
 Ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Γερμανού πλωτάρχη που είχε αναλάβει το υποβρύχιο πριν από μόλις 14 ημέρες. Το άτυχο "Ωρωπός" είχε μείνει πίσω από το κομβόι των υπόλοιπων πλοίων με αποτέλεσμα να πλέει μόνο του, εύκολος στόχος για τα ναζιστικά υποβρύχια. Ο απολογισμός ήταν 34 νεκροί, κανείς δεν επέζησε από το πλήρωμα. Οι περισσότεροι επιβαίνοντες ήταν Βρετανοί, ένας Ιρλανδός και ένας Νορβηγός. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για Έλληνες στο πλήρωμα. Το καράβι για τραγική ειρωνεία ναυπηγήθηκε το 1913 στο Αμβούργο για τη Γερμανική εταιρεία Rickmers και ονομάστηκε "Μαντλίν". Το 1919, μετά τον Α' Παγκόσμιο, το σκάφος πέρασε στα χέρια των Βρετανών ως πολεμική αποζημίωση. Το 1921 περνάει για πρώτη φορά από τους Βρετανούς στα χέρια της Ελληνικής οικογένειας εφοπλιστών Εμπειρίκου και μετονομάζεται σε "Κυρά της Σπάρτης". Το 1928 αποκτά Ελληνική σημαία γίνεται επίσημα Ελληνικό πλοίο με έδρα την Άνδρο και μετονομάζεται σε "Ωρωπός" μέχρι και το 1942 που τορπιλίστηκε.  

Το μέλλον του Ωρωπού κι ένα… κομμάτι πίτα

Της Άννας-Μαρίας Τσαρουχά

Μέρες σαν τις τωρινές που τα μισά μαγαζιά του Ωρωπού είναι άδεια και κλειστά, που καμιά σπίθα ανάπτυξης δεν διαφαίνεται στην περιοχή, η ελπίδα για τον Τουρισμό στον τόπο μας μένει ακόμα ζωντανή. Το φυσικό περιβάλλον και ο Πολιτισμός είναι τα δύο καίρια συστατικά που φέρνουν τουρίστες σε μια περιοχή κι εμείς μπορούμε να αξιοποιήσουμε και τα δύο μόνο που κανείς απ’ όσους διεκδικούν τα κομμάτια πίτας της εξουσίας δεν το κάνει. Οι παραλίες του Ωρωπού αποτελούν δημοφιλή προορισμό οργανωμένων εξορμήσεων για ποδηλάτες και μοτοσυκλετιστές. Τα kite στολίζουν τον ουρανό τις ηλιόλουστες μέρες, τα τοπία του τόπου μας αποτελούν πηγή δημιουργίας για διεθνώς βραβευμένες ταινίες όπως πρόσφατα το “In the fade”, ενώ τηλεοπτικές εκπομπές μαγειρικής τιμούν και προβάλλουν την τοπική κουζίνα. Ανεξάρτητες πολιτιστικές πρωτοβουλίες που μπορούν να δώσουν νέο παλμό στην πόλη γεννιούνται όπως ο πολυχώρος “Πολυτρόπιο” και το Fist Festival. Ποιος όμως αφουγκράζεται τον παλμό της κοινωνίας; Οι πόλεις δεν μπορούν να διοικούνται πια από τα πάνω προς τα κάτω αλλά συμμετοχικά. Συναντιόμαστε και συναποφασίζουμε για το παρόν και το μέλλον μας. Αντί, λοιπόν, συμπολίτευση και αντιπολίτευση του Δήμου να εκσυγχρονιστούν και να προσφέρουν όραμα κι ελπίδα στους συμπολίτες τους, γεμίζουν το διαδίκτυο με φωτογραφίες από κοπές πίτας (επίφαση η τήρηση των παραδόσεων) μακριά από την καθημερινότητα του απλού δημότη και από τον παλμό της νεολαίας του τόπου που κοιτά όπως-όπως να φύγει από τον Ωρωπό. Κατακλύζουν την ενημέρωση με ανακοινώσεις και άρθρα που περιγράφουν τα ίδια και τα ίδια, με εκτενείς αναφορές στα ονόματα των επισήμων παρευρισκομένων που είναι συνήθως οι ίδιοι και οι ίδιοι στις περισσότερες εκδηλώσεις. Μάλιστα οι πολιτικοί μας έφθασαν να διαπληκτίζονται διαδικτυακά μέσω ανώνυμων sites για τις φωτογραφίες στις πίτες. Ποιος  φαίνεται στις  περισσότερες εικόνες, για πόση ώρα και σε τι ποσοστά ανά παράταξη απεύθυναν χαιρετισμό οι δημοτικοί σύμβουλοι και άλλα εξίσου σημαντικά που απασχολούν καθημερινά τον φορολογούμενο δημότη. Κι επειδή το θέμα με τις βασιλόπιτες φαίνεται πως έχει μεγάλη σημασία για τους τοπικούς πολιτικούς παράγοντες, το ωραίο το είπε πρόσφατα με δόση χιούμορ ένας φίλος:

 «Καλή η βασιλόπιτα αλλά αν κόβανε σπανακόπιτα να δεις τι είχε να γίνει».        

Η αλήθεια πίσω από τα γεγονότα

"Τα φαινόμενα απατούν". Mια ρήση που όλοι γνωρίζουμε. Σπάνια, όμως, μπαίνουμε στον κόπο να κοιτάξουμε το είναι πίσω απ' το φαίνεσθαι. Ο σημερινός Δήμος Ωρωπού, η ξεχασμένη πάνω αυλή, το αποπαίδι της Αττικής γης, έχει τις μικρές του ειδήσεις, τα νέα και τα γεγονότα του. Όμως, εμείς, σ' αυτόν εδώ τον Ιστότοπο δεν θα σας τις μεταδίδουμε απλώς  αλλά θα αναζητούμε την αλήθεια τους συχνά κρυμμένη πίσω από εικόνες και λέξεις. Όσα δεν θα βρει κανείς σερβιρισμένα στην πιατέλα της ενημέρωσης. Με κριτική ματιά, αδέσμευτα και ανεπηρέαστα, θα σκεφτούμε και, αν χρειαστεί, θα κοπιάσουμε για να βρούμε την αλήθεια, να αποτυπώσουμε την πραγματικότητα με στόχο ένα καλύτερο Ωρωπό με μέλλον. 

Η Φύση, το εξιλαστήριο θύμα

17/7/2017

Πόσο φυσική είναι μια φυσική καταστροφή. Η κοινωνία και η φύση είναι αλληλένδετες και οι επιπτώσεις της οργής της φύσης στην ζωή μας και στις κοινωνίες μας εξαρτάται από το πόσο ευάλωτοι είμαστε σ’ αυτές. Εξαρτάται από όλους εκείνους τους παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν τις πιθανότητες να υποφέρουμε από μια καταστροφή. Ο πιο εύκολος τρόπος για να σβήσει κανείς τις ανθρώπινες ευθύνες, όπου κι αν υπάρχουν, είναι να ισχυριστεί πως όλα βαίνουν εν τάξει σε μια κοινωνία και έρχεται η Φύση και τα ανατρέπει. Σε μια πυρκαγιά σαν αυτή που ζήσαμε στον Ωρωπό το περασμένο καλοκαίρι ο ανθρώπινος παράγοντας βρίσκεται παντού, όπου κι αν κοιτάξεις. Από την πρώτη σπίθα  μέχρι την αμέλεια δημιουργίας κατάλληλων αντιπυρικών ζωνών (απ’ όποια υπηρεσία ήταν αρμόδια) σ’ ένα απάτητο δάσος που δεν είχε καεί ποτέ ξανά μέχρι τα άκοπα ξερά χόρτα στα οικόπεδα και τον πεπαλαιωμένο στόλο εναέριων μέσων που δεν ανανεώνεται λόγω οικονομικής κρίσης, παντού υπάρχει ο ανθρώπινος παράγοντας. Η Ιστορία και η Γεωγραφία ενός τόπου παίζουν κι αυτά τον ρόλο τους. Ο σχεδιασμός της δόμησης δίπλα στο δάσος, το είδος των κατοικιών (μόνιμες ή εξοχικές), το είδος των οικονομικών δραστηριοτήτων που αποτελούν την τοπική οικονομία και το βιοτικό επίπεδο. Το ζητούμενο τώρα είναι να προλάβουμε και να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς τις κοινωνικές επιπτώσεις της μεγάλης πυρκαγιάς. Να μην υπάρξουν μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον τοπικό τουρισμό, να αποζημιωθούν οι πληγέντες και το κυριότερο να μην υπάρξει συνέχεια με αλυσίδα φυσικών καταστροφών, όπως πλημμύρες. Καταστροφές που θα συμβούν αν δεν υπάρξουν οι κατάλληλες υποδομές, όπως τα αντιπλημμυρικά έργα, που να αποτρέπουν τους νέους κινδύνους που γέννησε η πυρκαγιά. Αν δεν γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες, θα ανακαλύψουμε πραγματικά τι σημαίνει να ανήκουμε στους κοινωνικά ευάλωτους στην φύση πολίτες. Την φύση που αποτελεί πάντα το εύκολο θύμα απόδοσης ευθυνών.