Το γράμμα στο Υπουργείο, μια ιδέα και ο αρχαιολογικός χώρος που περιμένει.

φωτό: J. M. Harrington

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σκάλας Ωρωπού, μια ομάδα ανθρώπων με αγάπη για τον πολιτισμό, έστειλε τον περασμένο Φεβρουάριο επιστολή στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής. Ζητούσαν να γίνει σύντομα μελέτη και να βρεθούν χρήματα για να τοποθετηθούν ξύλινα καθίσματα στο αρχαίο θέατρο του Αμφιαρείου. Ο στόχος τους ήταν το θέατρο να λειτουργήσει ξανά και να φιλοξενεί παραστάσεις, ακόμη και στο πλαίσιο του μεγάλου Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Η απάντηση του Υπουργείου Πολιτισμού ήρθε στις 30 Μαρτίου 2026.

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων απάντησε ότι αναγνωρίζει το πρόβλημα. Παραδέχεται πως τα καθίσματα του θεάτρου παρουσιάζουν σοβαρά προβλήματα και χρειάζονται μελέτη. Υπόσχεται ότι το έχει βάλει στο πρόγραμμά της. Πότε ακριβώς, όμως, δεν το λέει.

Η Εφορεία θυμίζει επίσης τι έχει κάνει ως τώρα για τον χώρο. Μέσω χρημάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναστηλώθηκε ένα μεγάλο τμήμα του ιερού, συντηρήθηκαν αρχαίες επιγραφές και τοποθετήθηκαν αντίγραφά τους για να τα βλέπουν οι επισκέπτες. Εγκαταστάθηκε και σύστημα πυροπροστασίας. Κατά καιρούς, το Υπουργείο οργανώνει εκδηλώσεις στον χώρο, όπως βραδιές για την «αυγουστιάτικη πανσέληνο».

Αυτές ακριβώς οι βραδιές, όμως, έχουν αφήσει και μια πικρή ανάμνηση. Τον Αύγουστο του 2025, πολίτες που πήγαν στο Αμφιαράειο για να γιορτάσουν την πανσέληνο, όπως είχε ανακοινώσει το Υπουργείο Πολιτισμού, βρήκαν τον χώρο κλειστό χωρίς έγκαιρη προειδοποίηση. Η Εφορεία εξήγησε ότι το έκλεισε λόγω κακοκαιρίας, αλλά πολλοί θεώρησαν την απόφαση αυτή υπερβολική. Αποτέλεσμα, η δυσαρέσκεια των ανθρώπων οι οποίοι είχαν κάνει τη διαδρομή ώς τον Κάλαμο για να βρουν κλειστές πύλες.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πρόταση της Κινηματογραφικής Λέσχης αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Οι άνθρωποι της Λέσχης θέλουν να γίνει κάτι σταθερό και οργανωμένο στον χώρο, όχι μόνο ευκαιριακές εκδηλώσεις που μπορεί να ακυρώνονται την τελευταία στιγμή. Αν το θέατρο του Αμφιαρείου ενταχθεί στο Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, αυτό θα σήμαινε σοβαρή και μακροχρόνια δέσμευση του κράτους και ο Ωρωπός θα αποκτούσε έναν ρόλο στον πολιτισμικό χάρτη της Ελλάδας ανάλογο με την ιστορία του.

Ένα θέατρο που χτίστηκε πριν από 24 αιώνες για να υποδέχεται κοινό, με κίονες που στέκονται ακόμη όρθιοι χρειάζεται μια παρέμβαση για να ξαναζωντανέψει. Τα ξύλινα καθίσματα που ζητά η Λέσχη υπήρχαν και στην αρχαιότητα. Δεν αλλάζουν τον χαρακτήρα του μνημείου. Η Εφορεία φαίνεται να το γνωρίζει. Αυτό που μένει να φανεί είναι αν -τουλάχιστον- η μελέτη που υπόσχεται θα γίνει σύντομα πράξη. 

Η Ευαγγελία Δαλιάνη ζωντανεύει τον Παπαδιαμάντη στη σκηνή του "ΦΑΟΣ"

 

Μια συντοπίτισσά μας με ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα ανεβαίνει φέτος στο σανίδι του χώρου τέχνης Φάος στον Νέο Κόσμο, φέρνοντας μαζί της τη Μεγάλη Εβδομάδα με τη μνήμη και τον αμίμητο λόγο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. 

Η Ευαγγελία Δαλιάνη, εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και αποφοίτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης του Ωδείου Αθηνών, συμμετέχει ως ηθοποιός και σκηνοθέτις σε μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του Πάσχα και στην ανθρώπινη ματιά ενός συγγραφέα που μιλούσε για τους απλούς ανθρώπους σαν να τους γνώριζε από μέσα.

Στη σκηνή ζωντανεύουν δύο πασχαλινά διηγήματα. Το πρώτο, «Χωρίς Στεφάνι», γραμμένο το 1896, αφηγείται την ιστορία της Χριστίνας, μιας δασκάλας που έζησε μια ζωή στη σκιά της κοινωνικής απόρριψης, δίπλα σε έναν άνδρα που δεν τήρησε ποτέ την υπόσχεσή του να την παντρευτεί. Μεγάλωσε ξένα παιδιά σαν δικά της, τα έθαψε και συνέχισε να υπομένει εν σιωπή. Το δεύτερο, «Η Τελευταία Βαπτιστική», από τα πρώτα πασχαλινά διηγήματα του Παπαδιαμάντη, ακολουθεί μια γυναίκα που ανέλαβε να βαφτίσει σχεδόν σαράντα παιδιά γειτόνων, καταλήγοντας σε ένα δραματικό τέλος που αφήνει τον θεατή βουβό.

Η σκηνοθεσία είναι έργο της Δαλιάνη από κοινού με τον Τάσο Ράπτη, ενώ ο ίδιος και η Λούνα Ανωγιάτη την πλαισιώνουν στην ερμηνεία. Τα σκηνικά και τα κοστούμια φέρουν επίσης τη δική της υπογραφή. Στη μουσική ατμόσφαιρα πλέκονται ψαλμοί Μεγάλης Πέμπτης και Παρασκευής με θέματα του Γιώργου Παναγιώτου και ένα έργο του Ross Daly για λάφτα.

Μια παράσταση που προσεγγίζει το παπαδιαμαντικό ήθος με σεβασμό και λιτότητα, αντάξια ενός έργου που δεν γέρασε ποτέ.

Σάρωσε τα μετάλλια ο Σύλλογος Τζούντο Ωρωπού στο 4ο Tiger Cup

Δελτίο Τύπου

Μια περιόδος γεμάτη αγωνιστικών υποχρεώσεων ξεκίνησε για τον Σύλλογο Τζούντο του Ωρωπού το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου.
Οι τζουντόκα του Ωρωπού έλαβαν μέρος στο 4ο Tiger Cup που διοργανώθηκε υπό την αιγίδα της Ελληνικής Ομοσπονδίας τζούντο.
Στο μεγαλύτερο σκαλί του βάθρου ανέβηκαν κατακτώντας την πρώτη θέση η Ιατρού Δήμητρα και ο Ιωσηφίδης Γιώργος στην κατηγορία των Παίδων - κορασίδων.
Στην ίδια ηλικιακή κατηγορία αλλά σε διαφορετική κατηγορία βάρους κατέκτησαν τη δεύτερη θέση ο Τζιανακόπουλος Βλάσης, Θεοδώρου Θάνος και Λοΐζου Ειρήνη.
Πολύ καλή εμφάνηση με τη συγκομιδή πολύτιμων εμπειριών είχαν τα Τζούνιορς του συλλόγου καθώς τα περισσότερα παιδιά στην ηλικία αυτή αγωνίστηκαν για πρώτη φορά σε επίσημη διοργάνωση.
Συγχαρητήρια σε όσους και όσες αγωνίστηκαν με ήθος και μαχητικότητα!!!

Από το Καπανδρίτι στην Πράγα: Το Γυμνάσιο Καπανδριτίου παρουσίασε τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»

Την Κυριακή, 15 Μαρτίου 2026, η θεατρική και χορευτική ομάδα του Γυμνασίου Καπανδριτίου παρουσίασε στην ελληνική κοινότητα της Πράγας την παράσταση «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» βασισμένη στο έργο του Διονυσίου Σολωμού σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου.

Στην παράσταση παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, η Πρέσβης της Κύπρου κα. Αλίκη Πασχάλη και ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Τσεχία κ. Ντίνος Κωνσταντίνου, καθώς και γονείς και μέλη της ομογένειας. Τα σχόλια μετά το τέλος της παράστασης ήταν ιδιαίτερα θετικά.

Υπεύθυνη της παράστασης ήταν η μουσικός Ανδρομάχη Καψαλάκη, η οποία ανέλαβε και την καλλιτεχνική επιμέλεια του έργου. Η ίδια δήλωσε ικανοποιημένη από την απόδοση των μαθητών: «Η απόδοση όλων των παιδιών δείχνει ότι η διδασκαλία πέρασε από το τεχνικό επίπεδο στο επίπεδο της ψυχής. Όταν μια παράσταση καταφέρνει να συγκινήσει τους θεατές, σημαίνει ότι το μήνυμα έφτασε εκεί που έπρεπε.»

Στην προετοιμασία και υλοποίηση της παράστασης συμμετείχε επίσης η Βασιλική Κοτοπούλου-Πούλιου ως υπεύθυνη χορού και δασκάλα παραδοσιακών χορών. Την ομάδα στο ταξίδι στην Τσεχία συνόδευσαν οι εκπαιδευτικοί κ. Ζήκος, κα. Κρούπη, κα. Λοϊζίδη και κα. Παπά.

Οι μαθητές του σχολείου ανέλαβαν τους ρόλους τους με σοβαρότητα και προετοιμασία, δίνοντας μια παράσταση που, σύμφωνα με τους παρευρισκόμενους, ξεπέρασε τις προσδοκίες για σχολική ομάδα. Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου, με την έντονη ιστορική και ποιητική διάσταση, έδωσε στους νέους ερμηνευτές την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με μια από τις σημαντικότερες σελίδες της ελληνικής λογοτεχνίας.

Η παράσταση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο επίσκεψης του σχολείου στην Πράγα και απευθύνθηκε στα μέλη της τοπικής ελληνικής κοινότητας ανταποκρινόμενη στη διπλή αξία της αποστολής: εκπαιδευτική για τους μαθητές, πολιτιστική για την ομογένεια.

8 Μαρτίου και ο Αυλώνας θυμάται: Η γυναίκα που χειραφέτησε τις κοπέλες της Αττικής με μια βελόνα κεντήματος

Η Λουκία Ζυγομαλά σε νεαρή ηλικία. Η φωτογραφία αποκατεστημένη και επεξεργασμένη με την βοήθεια Τ.Ν.

Υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους μοιάζει γραμμένη για να διδάσκει. Η Λουκία Ζυγομαλά ήταν μια τέτοια γυναίκα. Στα χρόνια που οι περισσότερες συνομήλικές της περιορίζονταν στα στενά όρια του σπιτιού, εκείνη έχτιζε σχολές, παρέλαβε βραβεία στο Παρίσι και άφησε πίσω της ένα μουσείο που αντέχει στον χρόνο. Σήμερα, 8 Μαρτίου, η ιστορία της αξίζει να ακουστεί.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1863, κόρη του γνωστού δικηγόρου Αριστείδη Μπαλάνου από μια μεγάλη οικογένεια των Ιωαννίνων. Μεγάλωσε στο αρχοντικό της οδού Σταδίου, παντρεύτηκε το 1888 τον Αντώνιο Ζυγομαλά και δύο χρόνια αργότερα απέκτησε τον μοναχογιό της, τον Ανδρέα. Η ζωή της έδειχνε να ακολουθεί τον ήσυχο ρυθμό μιας εύπορης αθηναϊκής οικογένειας. Ώσπου ήρθε το 1914.

Εκείνη τη χρονιά ο Ανδρέας σκοτώθηκε στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα. Ο πατέρας του βυθίστηκε στη θλίψη και δεν βγήκε ποτέ από εκεί. Η Λουκία διάλεξε άλλον δρόμο. Ένα χρόνο αργότερα, το 1915, στράφηκε στην ελληνική λαϊκή τέχνη με όλη τη δύναμη που είχε μέσα της.

Η κίνηση αυτή δεν ήταν τυχαία. Εκείνη την εποχή ο ποιητής Περικλής Γιαννόπουλος είχε πυροδοτήσει ένα ευρύτερο ρεύμα επιστροφής στις ρίζες της ελληνικής παράδοσης. Η Λουκία το αγκάλιασε και το μετέτρεψε σε πράξη. Ίδρυσε σχολές κεντητικής σε χωριά της Αττικής, στον Αυλώνα, το Μενίδι, την Κερατέα, το Κορωπί, το Λιόπεσι και αλλού. Σε κάθε σχολή, οι νέες κοπέλες του χωριού μαθήτευαν δίπλα στις ηλικιωμένες γυναίκες, εκείνες που ακόμα θυμόντουσαν τα παλιά μοτίβα. Η Λουκία τα προσάρμοσε στις ανάγκες της εποχής, κατέθεσε διπλώματα ευρεσιτεχνίας και δημιούργησε ένα σύστημα που λειτουργούσε.

Το αποτέλεσμα εντυπωσίαζε. Περίπου 1.500 γυναίκες δούλευαν στα σπίτια τους, παρήγαγαν κεντήματα υψηλής ποιότητας και αμείβονταν για τη δουλειά τους. Τα έσοδα μοιράζονταν ανάμεσά τους. Σε μια εποχή που η οικονομική ανεξαρτησία για τις γυναίκες ήταν σπάνιο προνόμιο, αυτή η κοινοπραξία λειτουργούσε σαν πρώιμη μορφή χειραφέτησης. Τα προϊόντα πωλούνταν στο πρατήριο της Αθήνας, στην οδό Βουλής 7, με την ονομασία "Αττική - Ελληνικά Χωρικά Κεντήματα", επίσημα αναγνωρισμένη από το 1923.

Η διεθνής αναγνώριση ήρθε το 1925, όταν η συλλογή διακρίθηκε στη 13η Διεθνή Έκθεση του Παρισιού με δύο χρυσά βραβεία, Grand Prix. Τα κεντήματα μιας ομάδας χωριάτισσων από την Αττική είχαν κατακτήσει το κοινό της πιο κοσμοπολίτικης πόλης του κόσμου.

Το 1936 το πρατήριο έκλεισε λόγω οικονομικών δυσκολιών. Η Λουκία, όμως, δεν άφησε το υλικό να χαθεί. Μετέφερε ό,τι είχε απομείνει στον Αυλώνα, όπου είχε ήδη χτίσει βίλα, έπειτα από τη φιλία της με τον τοπικό δάσκαλο Δημήτριο Παπακωνσταντίνου, διευθυντή αργότερα του Δημοτικού Σχολείου Αυλώνα. Εκεί, το 1937, άνοιξε το Μουσείο Ζυγομαλά. Στη συλλογή του περιλαμβάνονταν 365 κεντήματα, 150 προσωπικά αντικείμενα, αρχειακό υλικό, οικογενειακές φωτογραφίες και μια βιβλιοθήκη 473 εντύπων.

Με τη διαθήκη της, η Λουκία όρισε ότι το μουσείο θα ανήκει στο Δημοτικό Σχολείο Αυλώνα και ότι διευθυντής του θα είναι κάθε φορά ο εκάστοτε διευθυντής του σχολείου, ένα σύμβολο εμπιστοσύνης στην παιδεία και στην κοινότητα. Την επίβλεψη ανέλαβε το Υπουργείο Πολιτισμού. Το μουσείο αυτό αποτελεί ένα από τα πρώτα μουσεία λαϊκής τέχνης στην Αττική και η θεματολογία του παραμένει πρωτοποριακή ακόμα και σήμερα, αφού προτείνει την ενσωμάτωση της παραδοσιακής αισθητικής στην καθημερινή ζωή.

Πέθανε τον Ιανουάριο του 1947. Άφησε πίσω της ένα μουσείο, έναν ναό στη μνήμη του συζύγου και του γιου της, και μια ιδέα που είχε αλλάξει τη ζωή χιλιάδων γυναικών.

Σε μια εποχή που η λαϊκή τέχνη έσβηνε αργά, μια γυναίκα αποφάσισε να την κρατήσει στη ζωή. Και τα κατάφερε.

*Η ιστορία της Λουκίας Ζυγομαλά διατηρείται ζωντανή χάρη στη σελίδα "Λαογραφία του Αυλώνα" στο Facebook, μια αξιόλογη προσπάθεια καταγραφής της τοπικής ιστορίας και μνήμης. Αν σας ενδιαφέρει η ιστορία της περιοχής, αξίζει να την ακολουθήσετε. 

Επιπλέον πληροφορίες αντλήθηκαν από το ιστολόγιο "Το Σάλεσι", που παρέχει τεκμηριωμένα στοιχεία για τους ανθρώπους και τα γεγονότα που σφράγισαν τον Αυλώνα.

ΠΗΓΕΣ: Ιχνηλατώντας την Λαογραφία του Αυλώνα  https://tosalesi.blogspot.com/

Επιστροφή στις ρίζες: από την Αμερική ξανά στον Ωρωπό με αποστολή να εμπνεύσει. Συνέντευξη με τον Κανέλλο Γαρμπή

 

Στην συνέντευξη που ακολουθεί φιλοξενούμε έναν αθλητή με πορεία από τα τοπικά γήπεδα της Ελλάδας μέχρι τα παρκέ της Αμερικής ο οποίος φέτος αγωνίζεται με την ομάδα της περιοχής μας, τον ΓΣ Ωρωπού. Μιλά για το ταξίδι του στο μπάσκετ, τις εμπειρίες από το εξωτερικό και τα μαθήματα που του άφησε η διαδρομή του στέλνοντας, παράλληλα, το δικό του μήνυμα στους νεότερους αθλητές που κυνηγούν τα όνειρά τους.

Μετά από μια καριέρα που σε ταξίδεψε από την Ελλάδα στην Αμερική και την Ιταλία, ποια στιγμή θεωρείς καθοριστική για την πορεία σου ως αθλητής;

Η πιο καθοριστική στιγμή για μένα δεν ήταν ένα παιχνίδι ή μια διάκριση, αλλά η απόφαση να φύγω από τη ζώνη άνεσής μου. Το να αφήσω την Ελλάδα και να κυνηγήσω το όνειρο στην Αμερική, γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Εκεί κατάλαβα ότι αν δεν πιστέψεις πρώτα εσύ στον εαυτό σου, δεν θα το κάνει κανείς άλλος.

Έχεις αγωνιστεί σε διαφορετικά επίπεδα, από τοπικά πρωταθλήματα μέχρι την G League. Πώς σε έχουν διαμορφώσει όλες αυτές οι εμπειρίες ως άνθρωπο και ως παίκτη;

Με έμαθαν ταπεινότητα.Με έμαθαν να μην τα παρατάω ποτέ να πέφτω και να σηκώνομαι ξανά και ξανά μέχρι να πετύχω τον στόχο μου. Αυτό δούλεψε και στην ζωή μου, όχι μόνο στο μπάσκετ, μου έδωσε εφόδια να αντέχω στην πίεση. 

Το μπάσκετ σου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσεις διαφορετικούς πολιτισμούς και νοοτροπίες. Ποιο μάθημα πήρες από τις ξένες αποστολές σου που θα μπορούσε να βοηθήσει τους νεότερους παίκτες;

Ότι το ταλέντο δεν αρκεί. Στο εξωτερικό κατάλαβα πως η συνέπεια, η καθημερινή δουλειά και η σωστή νοοτροπία είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά. Αν δεν δουλεύεις σωστά, όταν δεν σε βλέπει κανείς, δεν θα αντέξεις όταν έρθει η στιγμή να σε δει ο κόσμος.

Από το Φιλαθλητικό και τον Ωρωπό μέχρι τους Wisconsin Herd, ποιος προπονητής ή συμπαίκτης σε επηρέασε περισσότερο και γιατί;

Από προπονητές ένας γνώριμος εδώ στα μέρη μας προπονητής ο Αλέξανδρος ο Βελισαράκος και ο coach Ζήβας μετέπειτα, ήταν οι 2 που με επηρέασαν περισσότερο ο καθένας για ξεχωριστούς λόγους. Βέβαια και από τις δύσκολες συνεργασίες υπήρχαν μαθήματα που με έκαναν καλύτερο.

Η επιμονή και η πίστη στον εαυτό σου σε οδήγησαν σε μεγάλες προκλήσεις. Τι θα συμβούλευες έναν νεαρό αθλητή που ονειρεύεται να φτάσει σε υψηλό επίπεδο;

Να είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα. Να δουλεύει όταν οι άλλοι ξεκουράζονται, να αντέχει την αμφισβήτηση και να μην ψάχνει δικαιολογίες. Ο πρωταθλητισμός είναι 8 κακές στιγμές, 2 καλές. Για να φτάσεις εκεί που θες θέλει πολλή δουλειά. Τιποτα δε σου χαρίζεται. Το όνειρο που όλοι κυνηγάμε κερδίζεται.!!

Πώς ήταν η καθημερινότητά σου στην Αμερική με τους Herd και τι συναισθήματα σου δημιουργεί το γεγονός ότι έπαιξες δίπλα σε αθλητές του NBA;

Η καθημερινότητα ήταν σκληρή και απόλυτα επαγγελματική. Προπονήσεις υψηλής έντασης, πολύ μεγάλος ανταγωνισμός και πάντα φαινόταν ότι είχες μια συνεχή αξιολόγηση. Το να βρεθώ δίπλα σε αθλητές NBA ήταν τιμή και ευκαιρία ζωής. Η Αμερική μου άφησε πολύ ωραία συναισθήματα, γνώρισα ανθρώπους που έχω επαφές και μέχρι σήμερα. 

Από όλες τις ομάδες που φόρεσες τη φανέλα τους, ποια ανάμνηση ξεχωρίζει και σε γεμίζει περισσότερο;

Όταν ήμουν νεότερος  συνήθως ξεχώριζα μια πολύ ωραία φάση κλπ. Τώρα νομίζω ότι ξεχωρίζω τις στιγμές που ήμουν πραγματικά χρήσιμος με οποιονδήποτε τρόπο είτε αυτό ήταν ένα καλάθι που έκρινε τον αγώνα, είτε μια άμυνα, ακόμα και ένας λόγος που έκανε τον συμπαίκτη μου να παίξει δυνατά.

 Έχεις ξεκινήσει από τον Φιλαθλητικό και τον Ωρωπό στα πρώτα σου βήματα, και τώρα επιστρέφεις με τεράστια εμπειρία. Πώς αισθάνεσαι που επιστρέφεις στις ρίζες σου και τι θα ήθελες να μεταδώσεις στους νεότερους παίκτες της ομάδας του ΓΣ Ωρωπου;

Είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Επιστρέφω πιο ώριμος, πιο γεμάτος εμπειρίες και με διαφορετική ευθύνη. Θέλω να δείξω στους νεότερους ότι από εδώ μπορείς να ξεκινήσεις και να πας μακριά, αρκεί να το πιστέψεις και να δουλέψεις. 

Από τα χρόνια στην Α2 με τον Αρκαδικό μέχρι τις εμφανίσεις στο draft της G-League και τα ταξίδια στο εξωτερικό, ποια θεωρείς τη μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες ως παίκτης και πώς σε διαμόρφωσε;

Η αβεβαιότητα. Το να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει, αν θα έχεις συμβόλαιο, να εξαρτάσαι από τρίτους αυτό με ζόρισε. Επίσης, μεγάλη πρόκληση είναι να παλεύεις με τον κακό σου εαυτό που νομίζω είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για κάθε αθλητή.!! 

Πέρα από το γήπεδο, τι σημαίνει για σένα το μπάσκετ και πώς βλέπεις τον ρόλο σου ως έμπειρου παίκτη στην τοπική κοινότητα του Ωρωπού;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ότι έπρεπε να αποδεικνύω τον εαυτό μου από την αρχή. Κάθε επίπεδο είχε διαφορετικές απαιτήσεις, ρυθμό και νοοτροπία, και τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Αυτή η διαρκής αβεβαιότητα με έμαθε να είμαι πνευματικά δυνατός, να δουλεύω κάθε μέρα να ξεπεράσω τον εαυτό μου και να αντέχω στην πίεση.

Τρεις Τρίτες, τρεις ταινίες: Η Κινηματογραφική Λέσχη Σκάλας Ωρωπού ανοίγει την Ανοιξιάτικη σεζόν

 

Με αφιέρωμα στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, η Κινηματογραφική Λέσχη Σκάλας Ωρωπού ανοίγει την ανοιξιάτικη περίοδό της τον Μάρτιο του 2026. Τρεις προβολές, τρεις Τρίτες, στις 7 το απόγευμα, στην αίθουσα Πουέμπλο. Τρεις ταινίες που αφήνουν ίχνη.

3 Μαρτίου: «Το Τελευταίο Σημείωμα» (2017)

Ο Παντελής Βούλγαρης επιστρέφει στην Ιστορία με το βλέμμα που τον χαρακτηρίζει: ευθύ, ανθρώπινο, αμείλικτο. Η ταινία ανασυνθέτει την εκτέλεση 200 Ελλήνων κρατουμένων από τους Ναζί, την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Στο επίκεντρο, ο 34χρονος Ναπολέων Σουκατζίδης, κρατούμενος και διερμηνέας, που αρνήθηκε την πρόταση του Γερμανού διοικητή να σωθεί αντικαθιστώντας τον με κάποιον άλλον. Μια επιλογή που μιλάει για αξιοπρέπεια περισσότερο από οποιαδήποτε ομιλία.

Η ταινία αποκτά πρόσθετη βαρύτητα από τις πρόσφατα δημοσιευμένες φωτογραφίες που κατέγραψαν το τραγικό εκείνο γεγονός και παρέμεναν άγνωστες για δεκαετίες. Ιστορική μνήμη και κινηματογραφική αφήγηση συναντιούνται σε ένα έργο που δύσκολα ξεχνιέται.

17 Μαρτίου: «Η Μαύρη Πέτρα» (2022)

Ο Σπύρος Ιακωβίδης στρέφει τον φακό του στην καθημερινή Αθήνα και αποσπά βραβεία κοινού τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο και στην Τεργέστη. Η μαύρη κωμωδία του μιλάει για οικογένεια, αγάπη, ρατσισμό και συνύπαρξη, χωρίς να κηρύττει και χωρίς να απλοποιεί.

Η Έλλη Κοκκίδου, γνωστή από τη σειρά «Μην αρχίζεις τη Μουρμούρα», παραδίδει εδώ μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία. Υποδύεται τη μητέρα που αναζητά τον «απολωλότα υιό» και κάνει τον θεατή να γελάει και να σφίγγει την καρδιά του την ίδια στιγμή. Ένας ρόλος που αποδεικνύει πόσα μπορεί να κάνει μια ηθοποιός όταν της δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία.

31 Μαρτίου: «Το Βλέμμα του Οδυσσέα» (1995)

Η βραδιά του Μαρτίου κλείνει με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο και μια ταινία που έγραψε ιστορία στις Κάννες και στα διεθνή φεστιβάλ. Ένας ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης ταξιδεύει στα Βαλκάνια της δεκαετίας του '90, μέσα σε μια περιοχή που μετράει τις πληγές της από τους εμφύλιους πολέμους. Η αναζήτησή του γίνεται σύγχρονη Οδύσσεια, με την υπογραφή ενός σκηνοθέτη που έβλεπε τον κόσμο με ποιητικό μάτι και βαθιά ανησυχία για την ανθρώπινη μοίρα.

Τριάντα χρόνια μετά την πρώτη προβολή της, η ταινία παραμένει επίκαιρη. Τα Βαλκάνια συνεχίζουν να αφηγούνται ιστορίες που δεν έχουν τελειώσει ακόμα.

Οι τρεις αυτές ταινίες δεν επιλέχθηκαν τυχαία. Μαζί σκιαγραφούν έναν ελληνικό κινηματογράφο που κοιτάει τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν, που αφηγείται με θάρρος και που αφήνει τον θεατή να σκεφτεί αφού πέσει η αυλαία.

Η Κινηματογραφική Λέσχη Σκάλας Ωρωπού δίνει ραντεβού κάθε Τρίτη βράδυ στην αίθουσα Πουέμπλο, στις 7 μμ. Για όσους πιστεύουν ότι ο κινηματογράφος αξίζει να τον βλέπεις σε παρέα.

Μαλακάσα: Με απόλυτη επιτυχία αναβίωσε το έθιμο της Βάλεζας για το 2026

Σήμερα, Κυριακή 22 Φεβρουαρίου, η πλατεία της Μαλακάσας γέμισε φως, χρώματα και γέλια, καθώς η φλόγα της παράδοσης άναψε ξανά. Το καθιερωμένο αποκριάτικο έθιμο της "Βάλεζας", του παραδοσιακού χορού γύρω από τη μεγάλη φωτιά, συγκέντρωσε πλήθος κόσμου που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των διοργανωτών για να γίνουν όλοι μια μεγάλη παρέα.

Από τις 5 το απόγευμα, οι κάτοικοι και οι επισκέπτες απολαύσανε ένα πλούσιο πρόγραμμα γεμάτο δρώμενα. Η εκδήλωση περιλάμβανε άφθονο χορό, μασκαρέματα, καθώς και καυστική σάτιρα που προκάλεσε άφθονο γέλιο. Το γλέντι συνοδεύτηκε από παραδοσιακά κεράσματα με σουβλάκια και άφθονο κρασί. Την ατμόσφαιρα έντυσε μουσικά η χορωδία υπό τη διεύθυνση του Γ. Βενετσάνου δίνοντας έναν ξεχωριστό τόνο στη γιορτή.

Η  διοργάνωση ήταν αποτέλεσμα της εξαιρετικής συνεργασίας του Πολιτιστικού Συλλόγου Μαλακάσας "Φύση και δράση", του Συλλόγου Γονέων του Δημοτικού Σχολείου Μαλακάσας, της Τοπικής Κοινότητας και του Δήμου Ωρωπού. Σημαντική ήταν επίσης η συμμετοχή του Συλλόγου Άγιος Νικόλαος Μαρκοπούλου που τίμησε την εκδήλωση με την παρουσία του ενισχύοντας τους δεσμούς μεταξύ των περιοχών.

Η Βάλεζα είναι ένα ζωντανό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της ευρύτερης περιοχής. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να έρθουν οι άνθρωποι πιο κοντά, να ξεφύγουν από την καθημερινότητα και να διατηρήσουν άσβεστες τις μνήμες του τόπου τους. Με σύμμαχο το κέφι και την καλή διάθεση το ραντεβού ανανεώθηκε για την επόμενη χρονιά με την ευχή το έθιμο της φωτιάς να συνεχίσει να ενώνει την τοπική κοινωνία.

Ανακοίνωση του Συλλόγου "Αμφιάραος"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Συγκρότηση σε σώμα του νέου Διοικητικού Συμβουλίου

του Πολιτιστικού Συλλόγου «ΑΜΦΙΑΡΑΟΣ – ΑΡΧΑΙΑ ΓΡΑΙΑ»

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου «ΑΜΦΙΑΡΑΕΙΟΣ – ΑΡΧΑΙΑ ΓΡΑΙΑ», το οποίο προέκυψε από τις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2025, συγκροτήθηκε σε σώμα κατά τη συνεδρίαση της 14ης Οκτωβρίου 2025.

Η σύνθεση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου για την τριετία 2025–2028 έχει ως εξής:

• Πρόεδρος: Πετρούλα Χατζηνικολάου

• Αντιπρόεδρος: Κατερίνα Κανέτη

• Γενική Γραμματέας: Άννα Μαρία Τσαρουχά

• Ειδικός Γραμματέας: Γεώργιος Παπαγεωργίου

• Ταμίας: Κλεάνθη (Κλαίρη) Κάσση

• Έφορος: Παρασκευή Μπάρδη

• Μέλη: Στέφανος Γιαννακάκης, Γεώργιος Χρ. Παναγόπουλος, Φωτεινή Παπαθεοδώρου

Το νέο Διοικητικό Συμβούλιο εκφράζει την πρόθεσή του να εργαστεί με ενότητα, διαφάνεια και δημιουργικότητα με στόχο την προβολή, ανάδειξη και προστασία του πολιτιστικού πλούτου της περιοχής του Ωρωπού και ειδικότερα του Αμφιαραείου, καθώς και τη διασύνδεση του Συλλόγου με την τοπική κοινωνία, την εκπαίδευση και τους επιστημονικούς φορείς.

Η Πρόεδρος κ. Πετρούλα Χατζηνικολάου ευχαρίστησε τα μέλη για την εμπιστοσύνη τους και δήλωσε ότι «ο Σύλλογος θα συνεχίσει με συνέπεια να υπηρετεί τον πολιτισμό, την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας με δράσεις ανοιχτές προς όλους».